Editorial

Reflecting on an unexpected 2020

Christmas 2020
2020: Reflecting on this hellish year. Credit: Tirion Davies
Following the recent announcements made by UK Governments regarding Christmas, it's okay to feel as though your positivity is fading. This year hasn't been quite what any of us expected.

By Tirion Davies | Editor-in-Chief

Christmas 2019 included laughter, hugs, and sharing presents squashed on a too-small sofa in the living room of my grandparents’ house. Christmas 2020 includes heavy hearts and a phone call from those same grandparents. 

I know everyone keeps saying it’s been an odd year. The words ‘unprecedented’ and ‘devastating’ have been thrown around a lot in 2020. I understand why – this year truly was unexpected; none of us knew on December 25 2019 quite the impact 2020 would have. 

It’s probably safe to say everyone feels exhausted by 2020. So much has happened, and the news seems to become bleaker and bleaker each day. 

We began the year with such optimism despite a rocky start; we thought we had a handle on the COVID-19 situation until we didn’t; we hoped the pandemic would be short-lived and that a national lockdown could curb the sharp spike in cases. 

Never did we expect in March, as we were applauding the incredibly hard-working staff in the NHS, that they’d have to sacrifice their Christmas for a pandemic which still doesn’t seem to have an end date here in the UK. 

I’m aware this week’s editorial seems far more gloomy than it would usually be. If I’m honest, the weight of this year seems as though it’s finally caught up to me. We’ve been lucky in our family to have not had too many cases and certainly none that have been life-threatening. My heart goes out to those who have lost a loved one during this time – a period of isolation can’t have helped the hurt. 

More than anything, I think it’s okay to have a blip in positivity – I certainly have. Although I wholeheartedly believe the new measures announced on Saturday are necessary to keep everyone safe, it doesn’t mean I’m not disappointed I won’t be seeing my family this year – even socially distanced, as we’d originally planned back in November. 

Staying positive during 2020 has been important, but it doesn’t mean it hasn’t been incredibly hard. I’ve had to change the way I viewed positivity. At the beginning of the year when we first realised there was something wrong, I tried to be positive every day, and would constantly remind myself that my family is safe and that during this time I have nothing to worry about. 

Now, however, I find little positives throughout my day to lift my spirits. When I was still at university, it would be my flatmate coming up the stairs with a cup of tea because it was cold and they hadn’t seen me all day. At home, it’s the cats nudging my hand, and the dog getting spooked by the talking faux-reindeer at the garden center. 

Of course, it’s different for everyone. I’ve had the luxury of being able to find little positives because my family is safe and healthy, although miles away.

2020 has been a hellish year. I’m not confident enough to look forward to 2021; there may be more lurking around the corner. 

This year was unexpected and unforgettable, and it’s okay to want to see the back end of it. It’s hard to think of good things that have happened this year, but as COVID-19 vaccines begin mass-rollouts across the UK, there is at least a little hope for days to come. 


Yr oedd Diwrnod Nadolig 2019 yn cynnwys chwerthin, cofleidio, a rhannu anrhegion ar soffa fach yng nghanol tŷ Mam-gu a Thad-cu. Mae Diwrnod Nadolig 2020 yn cynnwys calonnau trwm, a galwad ffôn gan Fam-gu a Thad-cu.

Dwi’n ymwybodol bod pawb wedi sôn bod hi wedi bod yn flwyddyn od. Ond, yr oedd y flwyddyn hon yn annisgwyl; nad oedd unrhyw un yn ymwybodol ar Ragfyr 25 2019 yr hyn bydd 2020 yn taflu atom ni.

Erbyn hyn, mae’n rhaid bod pawb yn teimlo’n flinedig o ganlyniad i 2020. Mae cymaint wedi digwydd, ac yn aml mae’n teimlo bod y newyddion yn dod yn fwy ac yn fwy noethlwm pob dydd.

Wnaethom ni gyd dechrau’r flwyddyn gyda chymaint o oreuaeth er dechreuad caled; yr oeddem yn teimlo bod y pandemig yn un byrdymor, er erbyn hyn mae’n amlwg bod hi ddim.

Doeddwn i byth yn meddwl nôl ym mis Mawrth, yn diolch i’r gweithwyr GIG, y bydd angen iddynt weithio trwy eu diwrnodau ‘Dolig i helpu’r frwydr dros pandemig sydd ddim yn edrych yn debyg i’w orffen yn fuan yma ym Mhrydain.

Ydw, dwi’n sylweddoli bod Nodyn y Golygydd yr wythnos hon yn teimlo’n fwy trist nag o’r blaen. Ond, i fod yn onest, mae’n teimlo fel bod pwysau’r flwyddyn hon wedi fy nghyffwrdd o’r diwedd. Mae’n teulu ni wedi bod hynod o lwcus i beidio cael rhyw lawer o achosion, ac yn benodol heb gael un sydd wedi bod yn fygythiol. Mae fy nghalon yn torri i’r rhai sydd wedi colli teulu dros y cyfnod yma – mae’n anodd heb orfod delio gyda’r byd yn ynysiad.

Mae’n iawn i golli bach o’r positifrwydd yr oedd gennym ar ddechrau’r pandemig – dwi’n gwybod fy mod i wedi. Er fy mod yn teimlo bod y rheolau newydd yma’n hollol ddealladwy ac angenrheidiol i gadw pawb yn ddiogel, mae’n rhaid sôn fy mod i mor dorcalonnus nad oes modd imi weld fy nheulu eleni – hyd yn oed yn y ffurf cadw pellter cymdeithasol fel oedd y dymuniad nôl ym mis Tachwedd.

Mae aros yn bositif yn 2020 wedi bod yn bwysig – ond hynod o anodd hefyd. Yr oedd angen i mi newid y ffordd yr oeddwn i’n ystyried hapusrwydd. Ar ddechrau’r flwyddyn, yr oeddwn i’n ceisio bod yn hapus ac yn bositif pob dydd yn y ffordd fawr, yn atgoffa fy hun yr oedd fy nheulu yn ddiogel, ac nad oedd unrhyw beth i mi boeni amdano.

Erbyn hyn, mae’n rhaid i mi feddwl am fod yn bositif a hapusrwydd yn ffordd newydd. Dwi’n ceisio edrych am bethau bach trwy gydol y dydd i wneud i mi deimlo’n hapus. Tra yr oeddwn i dal yn y brifysgol, yr hapusrwydd oedd un o’r merched yn y tŷ yn wneud cwpan o de imi gan oedden nhw’n ymwybodol bod gen i obsesiwn. Nawr fy mod i adref, mae’r hapusrwydd yn cynnwys y cathod yn pwyso yn erbyn fy llaw yn ofyn am gofleidio, a’r ci yn gyfarth ar geirw ffug yn y siop yn canu.

Wrth gwrs, mae’n wahanol i bawb. Yr wyf i wedi bod yn lwcus i gael teimlo hapusrwydd bach gan fod gen i deulu sy’n iachus ac yn ddiogel, er eu bod nhw’n filltiroedd i ffwrdd ohono ni ar hyn o’r bryd.

Mae 2020 wedi bod yn flwyddyn erchyll. Dwi ddim eto’n ddigon cyfforddus i edrych ymlaen at 2021; mae’n bosib bod pethau mwy erchyll i ddod.

Yr oedd y flwyddyn hon yn ofnadwy ond yn fythgofiadwy, ac mae’n anodd weithiau teimlo bod unrhyw beth positif wedi digwydd eleni. Ond, mae’n rhaid cofio bod brechlyn COVID-19 ar gael ac ar y ffordd ar draws y DU, ac felly, mae bach o obaith i ddod er pob dim.

Add Comment

Click here to post a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

css.php