Clebar

Diolch byth am gymdeithasau

Gan Elen Lois Jones

 

Heb os nac oni bai, roedd dod i’r brifysgol yn codi braw arnaf. Roeddwn i’n pryderu am bopeth ac yn gwneud problem allan o ddim byd. Yn bennaf, y peth roeddwn i’n colli’r mwyaf o gwsg drosto oedd sut yn y byd o’n i’n mynd i neud ffrindiau? I rywun sydd prin yn yfed alcohol, yn dioddef o glawstroffobia ac yn hynod letchwith mewn unrhyw sefyllfa gymdeithasol – roedd y syniad o gyrraedd wythnos y glas, yn nabod neb, yn ddigon i’n ngwneud i’n sâl ! Ond, wrth feddwl yn ôl, roeddwn i’n bod yn wirion. Roeddwn i’n dod i brifddinas Cymru, gyda channoedd o bobl ifanc arall mewn sefyllfa debyg, pob un ohonom ni’n ysu i wneud ffrind!

Dwi bellach yn fy nhrydedd flwyddyn ym Mhrifysgol Caerdydd, y flwyddyn ddiwethaf o’n nghwrs israddedig, ac yn teimlo’n reit hapus o gydnabod mod i wedi gwneud tipyn o ffrindiau ar hyd y ffordd. Ond gallwn i fyth ddweud hyn heb yr help o fynychu grwpiau cymdeithasol o fewn y brifysgol, dros fy nghyfnod o fod yma.

Dyw hi ddim yn Ddydd Mercher heb i Gathays fod yn orlawn o grysau gwirion, amrywiaeth o wisgoedd ffansi a phob myfyriwr ar dop eu clychau, yn ysu i dyrru draw at Y Plas, yn yr Undeb tan oriau man y bore. Does dim dwy amdani, fyddant yn bresennol i’r darlithoedd am 9 y bore wedyn a’i hwynebau llawn glityr a blas y kebab yn dal i fodoli yn eu cegau fel tystiolaeth o’r noson cynt.

Mae ymuno â chymdeithas yn y brifysgol yn cynnig teimlad o berthyn i gymuned; mewn dinas fawr, mae’n hawdd mynd ar goll. Ond mewn môr o fyfyrwyr, diethyr, mae’r gymdeithas yn rhoi teulu, cymorth ac yn fwy na dim, ffrindiau. Yn bersonol, mae ymuno â chymdeithasau gwahanol yn y brifysgol wedi golygu mod i wedi cymryd rhan mewn gweithgareddau fyddwn i byth wedi breuddwydio gwneud pe na fyddwn i wedi cael fy rhoi yn y sefyllfa yna, diolch i’r gymdeithas.

Gallaf gofio pryderu am fy nhrôl gyntaf gyda’r Gymdeithas Gymraeg (Y Gym Gym) yn wythnos y glas, ‘Crôl Teulu’, ond wir, wedi tair blynedd o ddigwyddiadau tebyg, allaf ddweud â llaw ar fy nghalon na fyddai fy mhrofiad ym Mhrifysgol Caerdydd, yr un peth, heb i mi ymuno â’r Gym Gym. Mae’r gymdeithas wedi cynnig tripiau lu, dros y tair blynedd ddiwethaf dwi wedi bod o Gaerdydd i Gaeredin, i Abertawe ac Aberystwyth ac eleni eto fyddwn ni gyd yn hwylio draw i Ddilyn i wylio Cymru’n chwarae oddi cartref. Ond anghofiaf i fyth fy nhrip gyda’r Gym Gym i Lambedr Pont Steffan, o bob man! O fewn yr un gymdeithas hyn, mae amryw o gyfleoedd boed yn bêl-droed, pêl-rwyd, rygbi neu farddoni a chanu yn yr Eisteddfod Ryng-golegol yn flynyddol.

Dydw i ddim yn berson sydd yn serenni wrth gystadlu mewn timau chwaraeon, ond does dim modd anwybyddu’r gemau wythnosol, yr ymarferion a’r dathlu boed ennill neu golli, ac mae hyn i gyd diolch i’r cymdeithasau o fewn y brifysgol. Er nad ydw i’n rhan o dîm dwi’n nabod llu o bobl sydd wedi dod i nabod eu ffrindiau gorau yn eu carfannau chwaraeon.

Ond i mi, fy hoff gymdeithas yw Aelwyd y Waun Ddyfal. Mae’n gyfle i fyfyrwyr Prifysgol Caerdydd ymgynnull ar nos Lun i ganu, llefaru ac yn fwy na dim cymdeithasu. Mae’r chwerthin wythnosol yn donic drwy firi’r Brifddinas.

Dwi’n sicr na fyddwn i wedi mwynhau’r brifysgol hanner cymaint petawn i ddim wedi ymaelodi â’r cymdeithasau amrywiol ar draws y blynyddoedd, ac yn bendant na fyddwn i wedi gwneud ffrindiau oes hebddynt !

 

css.php